Persoonlijk verhaal

Raiza verloor haar opa en vader aan corona: 'Een grote nachtmerrie'

Het is vandaag een jaar geleden dat de WHO het coronavirus tot pandemie verklaarde. Raiza Khudabux wist toen nog niet wat haar dat jaar de wachten stond. Ze verloor namelijk haar opa én vader aan het coronavirus.

Het overlijden van haar vader heeft ze twee weken voor haar moeder verborgen moeten houden, omdat ze een tijd in coma lag, ook door het virus. Op de dag na haar ouders trouwdag vertelde Raiza het vreselijke nieuws aan haar moeder: ,,'Papa is overleden', zei ik. Waarop mam zei: ‘Ik wil niet meer, ik wil ook dood.'" Ze vertelt haar verhaal aan de 5 Uur Show.

 

Het onschuldige kuchje

,,Het begon allemaal met een onschuldig kuchje van mijn opa in eind mei. Mijn moeder merkte ineens dat mijn opa moeite had met op adem komen en bleef maar hoesten. Hij werd positief getest op corona net als mijn oma. Al snel werd mijn opa opgehaald door de ambulance en kreeg extra zuurstof toegediend. Vijf dagen later kwam het slechte nieuws, mijn opa blies in het bijzijn van mijn vader en mij zijn laatste adem uit. Heel pijnlijk, maar ook heel mooi om mee te maken. Mijn vader leerde mij welke stappen ik moest volgen, volgens de islamitische wijze, voor als ik ooit weer een overlijden meemaak. Mijn oma heeft geen afscheid van hem kunnen nemen omdat ze nog besmet was, dat viel haar zwaar.”

 

Ondertussen kreeg Raiza’s vader ook klachten en werd getest. Ook zijn broer was besmet geraakt door het virus, dus kon hij niet op de begrafenis zijn. Toen kwam de uitslag van de test: en die bleek -  je raad het al - positief. Kort samengevat: haar grootouders, haar ouders, broer van haar vader, zijn partners en zus van haar vader hebben in deze tijd allemaal het coronavirus opgelopen.

 

Oom en vader in coma

,,Mijn oom werd opgenomen in het ziekenhuis en ook met mijn ouders ging het slechter en slechter. Mijn vader werd met de ambulance opgehaald en werd opgenomen. Zijn zuurstofgehalte bleef maar dalen, dus brachten hem in coma. Hij zei steeds: 'Zodra ik in slaap word gebracht ga ik dood.'"   

 

Ik bleef heen en weer rennen. Van het ziekenhuis naar mama en weer terug. Maar na 2 dagen werd mijn moeder ook opgenomen in het ziekenhuis, een ander dan waar mijn vader lag. Want daar was geen plek meer. Daarnaast zorgde ik ook nog voor mijn zusje van twaalf en mijn dochter van zes. Met hen zat ik twee weken lang in quarantaine door contact met mijn ouders. Elke dag had ik contact via de telefoon met de artsen. Soms met een positief bericht, andere keren ging het weer slecht.”

 

Angst om ouders te verliezen

,,Door slechte resultaten werd later ook mijn moeder in slaap gehouden. Toen ik dat nieuws hoorde, brak ik. Ik was zo bang om mijn ouders te verliezen. Iedere avond zat ik samen met mijn zusje en dochter op bed en spraken wij over alles. Ik maakte mijn zusje duidelijk dat zij ten allen tijde bij mij kan komen als zij het moeilijk heeft, ze was immers pas twaalf jaar.”  

 

,,Eind juni ging het iets beter met mijn vader. Hij kon deels zelf ademen en lichtjes knipperen met zijn ogen. Ik mocht bij hem langs en ineens kwamen er alleen maar tranen uit zijn ogen. Hij kon verder geen reactie geven, maar het deed mij zo goed dat ik iets van een reactie kreeg. Helaas ging het in de avond weer slechter met mijn vader en hebben zij hem weer in slaap moeten brengen. De situatie werd zorgelijk.”

 

,,Drie dagen later hebben wij helaas met zijn drieën (mijn broertje, zusje en ik) afscheid moeten nemen van onze liefdevolle vader. We hebben hem helaas niet kunnen redden, nóg iemand die overleed in ons familie. Het islamitische gedeelte wat hij mij leerde bij mijn opa, moest ik dit keer bij hem uitvoeren. Net alsof hij het wist.”  

 

'Papa is er niet meer'

,,Mijn moeder bleef vragen naar mijn vader. Telkens vertelde ik dat hij nog in slaap werd gehouden. Twee weken lang heb ik het verborgen gehouden, maar met de dag werd het moeilijker. Uiteindelijk ben ik in gesprek gegaan met de verpleegsters en hebben wij besloten om het toch te vertellen aan mijn moeder. Een dag na hun 32e trouwdag. 'Papa is er niet meer', zei ik. Ze antwoordde: 'Ik wil niet meer, ik wil ook dood.' Wij hebben haar zo erg moeten troosten, zij heeft de hele dag gehuild.”  

 

,,De dood van mijn vader kon mijn moeder uiteindelijk een plekje geven. Op vrijdag 7 augustus was het eindelijk zover: mijn moeder mocht naar huis. Mijn nachtmerrie was grotendeels voorbij, wel met veel verlies en verdriet, maar het was voorbij. Het waren hele heftige tijden, maar proberen er bovenop te komen. Ik hoop dat door mijn verhaal, corona minder onderschat wordt. Want het is écht geen klein griepje.”  

  

Raiza met haar zusje en dochter Raiza met haar zusje en dochter